Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Αναρτήσεις

Ένα αιώνιο κενό

Πρόσφατες αναρτήσεις

Πάσχα

 Αυτό το Πάσχα δεν ήμουν όπως θα ήθελα να είμαι, γενικά δεν είμαι αυτη που θα ήθελα. Αυτό το Πάσχα κοίταξα τον Χριστό και κατάλαβα πόσο δεν τον αγαπώ και πόσο μακρία είμαι. Αυτό το Πάσχα κατάλαβα πόσο μάταιο είναι να τρέχεις για δουλείες που σε πιέζουν χωρίς να βγάλεις άκρη μαζί τους. Το πόσο πιέζεται κανείς για να φανεί καλός για να μην ακυρώσει μια βόλτα ενω δεν θέλει να βγει.  Αυτο το Πάσχα η ετοιμασία του τραπεζίου μου φάνηκε τόσο ξένη τόσο κουραστική ώστε ας γίνουν όλα γρήγορα και δεν με νοιάζει. Είμαι πολύ σκεπτική με το ποια τελικά θέλω να είμαι. Θέλω να είμαι κάποια για να φαίνομαι ή κάποια με την οποία θα μπόρω να ζω μαζί της.  Όταν πονό νίωθω πόσο ματαιότητα υπάρχει γύρω μου και νίωθω πως θέλω να σηκωθώ και να σκήσω αυτη την αφήσα πίσω μου που προσποιείται ότι είναι η ζωή μου. Θέλω να σηκωθώ και να σπάσω ότι έχω δίπλα μου, τα αντικείμενα που παριστάνουν τα ωραία τα ρούχα που με παριστάνουν εμένα ωραία.  Θέλω να σπάσω τον καθρεύτη μου που ψεύδεται πως είμαι ...

Για ένα ζεστό καφέ

 Τι ωραία είναι να πηγαίνεις για έναν απλό καφέ με κάποιον που αγαπάς, μόνο που είσαι με αυτο τον άνθρωπο νιώθεις ωραία ότι κάτι άλλο δεν χρειάζεσε. Όχι ότι κλείνεις την πόρτα σε κάτι άλλο που μπορεί να θέλει και εκείνο να είσναι στην ζωή σου. Άλλα είναι ωραίο όταν πια ξες ποιους ανθρώπους θες δίπλα σου και τι είδους ανθρώπους θες.  Σίγουρα πρέπει όλους να τους αγαπάμε και να βοηθούμε αν χρειαστούν κάτι άλλα οι φίλοι σου μπορεί να είναι λίγοι. Έγω νίωθω πως έχω μόνο μια φίλη. Κάθως πότε δεν περίμενα πως αυτό το άτομο θα γινόταν προτεραιότητα απο πολλούς άλλους.  Και έκει που δεν το περιμένεις αυτο το άτομο είναι έκεινο που έψαχνες ενω ήταν μπρόστα σου και απλώς ήθελε χρόνο.  Ας δίνουμε χρόνο στους ανθρώπους μπορεί και να μας ξαφνιάσουν.  Θα ακύρωνα όλες τις κουλ βόλτες για να είμαι με αυτη την φίλη μου. 

Το πως μας βλέπουν οι άλλοι

Πολλές φορές κανουμέ κάποιες επιλογές στην ζωή μας μόνο και μόνο για να αρέσουμε στους άλλους, για να μας συμπαθήσουν είτε να μας αγαπήσουν, με αποτέλεσμα να νίωθουμε όλο και πιο άδιοι μέσα μας με το πέρασμα του χρόνου.  Άραγε πόσες φορές προσπάθησες να αρέσεις; να φαίνεσαι καλός και ευγενικός ενω δεν είσαι εσυ; δεν λέω πως θα πρέπει να συμπεριφερόμαστε άσχημα στους άλλους ή να συμπεριφερόμαστε ακριβώς όπως κάνουν εκείνοι σε εμάς. Αλλά να είμαστε αληθινοί, να διαλέξουμε τον άνθρωπο που θέλουμε να είμαστε και είμαστε εκείνος αναλόγως το πως μας βλέπουν ή συμπεριφέρονται οι άλλοι. Ακόμα κι αν κάποιος είναι αγενής με μας. Να σταματήσουμε να ψάχνουμε στα μάτια των άλλον ότι είμαστε καλόι, σπουδαίοι, έξυπνη. Να μην περιμένουμε με απελπήσια κάποιον άλλον σωτήρα σε ενα πρόσωπο ενός απλού καθημερινού ανθρώπου σαν και εμάς.  Εσυ που ψάχνεις την ομορφία σου; που ψάχνεις τον εαυτό σου;   Με αγάπη Αγγελική! *είχα καιρό να ανεβάσω blog και είπα να γράψω κάτι, ελπίζω να σας άρεσε ...

Σκέψεις

 Οι μέρες πέρνουν και αφήνουν τα ίχνοι τους στην ψυχή μου. Μπορώ να πω πως έζησα δίαφορες καταστάσεις στην ζωή μου, πράγματα που αλήθεια δεν πίστευα πως θα ζούσα, μα έζησα. Και όμως όλα αύτα με έκαναν αύτη που είμαι σήμερα, κι ας να μην είμαι τέλεια, είμαι έγω και μου δίνεται η ευκαιρία να γίνω καλύτερη.  Όχι άπλως περισσότερο έξυπνη, να διαβάσω περισσότερα βιβλία, να δω περισσότερα ντοκιμαντέρ. Αλλά μου δίνεται η ευκαρία να ψαχουλέψω στην ψυχή μου, να δω τι κουβαλάω. Αλήθεια μία φορά που είδα τρόμαξα, εσύ έχεις δει ποτέ σου τι κουβαλάς μέσα σου?  Έχω φτάσει στα 21 χρονών και σε λίγους μήνες, πρώτα ο Θεός, θα γίνω 22. Έχω ζήσει 22 περίπου χρόνια ζωής! Δεν είναι απίθανο? Άραγε ποια είμαι? Πως περνώ τον ελεύθερο χρόνο μου, και γενικά όλο τον χρόνο που έχω? Ποιες είναι οι σκέψεις μου, οι φαντασίες μου? Ποια είναι η ψυχή μου? Πως με φτιάχνω κάθε μέρα?  Μερικά απο τα πολλά ερωτήματα που κάνω κάθε φόρα όταν είμαι ξαπλωμένη στο κρεβάτι μου έχοντας το κινητό στα χέρια μην μπ...

Οι άνθρωποι δεν είναι σκιές

 Είναι κάποιοι άνθρωποι που έρχονται στην ζωή σου και εύχεσαι να ήταν πάντα κοντά σου, να τους έχεις δίπλα σου. Οι άνθρωποι είναι σαν τις σκιές, ξες ότι είναι εκεί, ότι υπάρχουν. Αλλά είναι άλλοι που ζουν μέσα σου και ακούς την καρδία σου να χαίρεται, να χτυπά δυνατά, σου έρχονται δάκρυα στα μάτια μόνο και μόνο που τους βλέπεις. Με συγκινούν οι άνθρωποι του Θεού. Οι άνθρωποι που αγαπάμε δεν είναι σκιές! Με αγάπη Αγγελική

Μην γίνεσαι η αίτια στην λύπη κάποιου

  Πόλλες φόρες χωρίς να το θέλουμε γινόμαστε η αιτία στην στεναχώρια κάποιου γνωστού μας, ακόμα και κάποιου ξένου, απο καποια λόγια τα όποια δεν ενοούσαμε ή δεν προσέξαμε αρκετά καλά όταν τα είπαμε. Δυστυχώς υπάρχουν άνθρωποι οι οποιοι είναι πιο ευαισθητοί επομένως θα πρέπει να πρόσεξουμε πως τους μιλάμε και πως θα πούμε κάτι ακόμα κι αν ξέρουμε οτι μπορεί να τους στεναχωρήσει.  Δεν λέω να μιλάμε όλη την ώρα γλυκά, αλλα δεν χρειάζεται να είμαστε ή να δείχνουμε τόσο σκληροί απέναντι στους άλλους. Ακόμα κι αν μας μιλήσουν με άσχημο τρόπο, δεν άξιζει να μπείς και εσύ σε μια τέτοια διαδικασία και να μιλήσεις όπως κάνει το άτομο εκείνο. Γιατί μετα βγαίνεις απο έσενα, πας πολύ μακρία απο τον άνθρωπο που θέλεις να είσαι.  Μετά έρχεται και η συνήθεια. Συνηθίζεις να μιλάς άσχημα και να προσβάλεις τον άλλον, είτε απο τα λόγια σου, είτε απο τις πράξεις σου, είτε ακόμα και απο το βλέμμα σου. Πολύ σημαντικό θα έλεγα, τον τρόπο που κοιτάς τον άλλον, λεεί πολλά.  Γι' αυτο πρέπει όλ...