Αυτό το Πάσχα δεν ήμουν όπως θα ήθελα να είμαι, γενικά δεν είμαι αυτη που θα ήθελα. Αυτό το Πάσχα κοίταξα τον Χριστό και κατάλαβα πόσο δεν τον αγαπώ και πόσο μακρία είμαι. Αυτό το Πάσχα κατάλαβα πόσο μάταιο είναι να τρέχεις για δουλείες που σε πιέζουν χωρίς να βγάλεις άκρη μαζί τους. Το πόσο πιέζεται κανείς για να φανεί καλός για να μην ακυρώσει μια βόλτα ενω δεν θέλει να βγει.
Αυτο το Πάσχα η ετοιμασία του τραπεζίου μου φάνηκε τόσο ξένη τόσο κουραστική ώστε ας γίνουν όλα γρήγορα και δεν με νοιάζει. Είμαι πολύ σκεπτική με το ποια τελικά θέλω να είμαι. Θέλω να είμαι κάποια για να φαίνομαι ή κάποια με την οποία θα μπόρω να ζω μαζί της.
Όταν πονό νίωθω πόσο ματαιότητα υπάρχει γύρω μου και νίωθω πως θέλω να σηκωθώ και να σκήσω αυτη την αφήσα πίσω μου που προσποιείται ότι είναι η ζωή μου.
Θέλω να σηκωθώ και να σπάσω ότι έχω δίπλα μου, τα αντικείμενα που παριστάνουν τα ωραία τα ρούχα που με παριστάνουν εμένα ωραία.
Θέλω να σπάσω τον καθρεύτη μου που ψεύδεται πως είμαι η καλύτερη και η ομορφότερη κι άλλες φόρες με κατηγορεί πως με παραμελώ.
Θέλω να σπάσω και να εξαφανίσω οτιδήποτε μου φωνάζει πως οι γύρω μου με κοίτουν και περιμένουν κάτι απο μένα. Έναν ωραίο γάμο, σπούδες, αμάξι , χρήματα.
Θέλω να φύγω να γίνω σαν τον άνεμο με ρούχα ξεθορίασμενα και μαλλιά αφημένα.
Θέλω να βλέπω την αληθεία όπως εκείνη με κοιτά τόσα χρόνια σιωπήλη.
Με αγάπη Αγγελική💕
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου