Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Ζήλια : αμαρτία ή ένα απλό ζήτημα

 Η ζήλια είναι ενα αίσθημα το οποίο εσωτερικέυεται σε αρκετούς ανθρώπους της σημερινής εποχής οπού αυξάνεται όλο και περισσότερο, καθώς πλέον όλοι σχεδόν συγκρίνουμε την ζωή μας και τον εαύτο μας με αυτό που βλέπουμε στα social media ή ακόμα και γύρω μας στην καθημερινότητα μας, στους περιγυρούς μας όπως φίλοι και οικογένεια. 

Αρχικά υπαρχούν διάφορες μορφές ζήλιας. Μια μπορεί να είναι η ανταγωνιστική. Είτε προέρχεται απο το άλλο άτομο είτε απο εμάς. Εξέρχεται ενας ανταγωνισμός οπού μετατρέπεται στον φθόνο. 

Πρέπει να σκεφτούμε τους λόγους για τους οποίους πάμε ενάντια σε ανθρώπους κι αν αυτο μας κάνει καλά εσωτερικά. Αν είναι μια ευχαρίστη αίσθηση, μια χαρά μακροχρόνια. Συνήθως η χάρα που πέρνουμε μολίς κέρδισουμε καποιο άτομο ή γινόμαστε καλύτερο απο αυτο, είναι μικρή και δεν μας γεμίζει.

Γίατι γίνετε αυτό?

Γιατί έχουμε διαφορετικό σκοπό, ο κάθε άνθρωπος έχει το δικό του μονοπάτι. Πρέπει να αφήσουμε κάτω τα αρνητικά συναισθήματα και κυρίως τον εγωισμό, και να πορευτούμε στο δικο μας ταξίδι. 

Άλλη μορφή ζήλιας είναι αυτης, στην οποία επιθυμούμε αυτό που έχει ο άλλος, σε υλικά, σε χαρίσματα ακόμα και την ίδια την ζωή του. Τότε πρέπει να σκεφτούμε πως ο καθένας έχει τα δικά του χαρίσματα. Τις δικές του ευκαιρίες που μάλλον δεν ήρθαν και θα έρθουν. Είναι και θέμα υπομονής, στην οποία πρέπει όλοι, λίγο πολύ να εξασκούμαστε σε αυτην.

Και σίγουρα μερικοί συνάνθρωποι τίνουν να έχουν περισσότερα προβλήματα απο άλλους. Αλλά αυτο δεν δικαολογεί καθόλου αυτην την συμπεριφορά και το αίσθημα απέναντη στον άλλον αλλά και στον ίδιο τον εαυτό του. Γιατί πρέπει να σκεφτούμε οτί πρώτα κάνουμε κακό σε έμας. Προσπαθούμε να γινούμε καποιός άλλος χάνοντας τον εαυτό μας και τις δυνατότες μας. Μαλλόν και ένα μέλλον που ποτέ δεν θα ανακαλύψουμε καθώς κυνηγάμε όνειρα άλλων. 

Επίσης η ζήλια μπορεί να φταίει και στο ότι δεν αγαπάμε τον εαυτό μας όσο θα έπρεπε. Δεν τον προσέχουμε. Μπορεί να φταίει και το οικογενείακο περιβάλλον στο οποίο ζήσαμε. 

Επομένως θα πρέπει να κάνουμε μια καλή ανασκαφή του εαυτού μας, είτε είναι ένας ψυχολόγος είτε να κάτσουμε και να αναλογιστούμε αυτα τα οποία μας εμποδίζουν να πάμε μπροστά και να γινόμαστε όλο και καλυτεροί με αυτο που είμασταν χτες.





                       




Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

my new name - blog!!!

The Poet Silence         Γεία σας φίλοι μου, αποφάσισα να δώσω ένα νέο όνομα στο blog μου, καθώς οι ιδέες στο μυαλό μου δεν σταματάνε. Στο προφίλ στο instagram άρχισα να δημοσιεύω κάποια από τα ποιήματα μου, μαζί με εικόνες από pinterest. Γενικά η ποίηση είναι κυριολεκτικά η ζωή μου, άρχισα να γραφώ από τα δέκα μου και συνεχίζω (18 χρονών χαχχα μεγαλώνουμε).  Θα ήθελα πολύ στο μέλλον να εκδώσω κάποια από αυτά καθώς και να γράψω και ένα βιβλίο. θα ήθελα πολύ να μοιραστώ κάτι δικό μου έστω και σε λιγοστούς ανθρώπους που θα ενδιαφερθούν για το έργο μου.     Με αγάπη Αγγελική   

Μην γίνεσαι η αίτια στην λύπη κάποιου

  Πόλλες φόρες χωρίς να το θέλουμε γινόμαστε η αιτία στην στεναχώρια κάποιου γνωστού μας, ακόμα και κάποιου ξένου, απο καποια λόγια τα όποια δεν ενοούσαμε ή δεν προσέξαμε αρκετά καλά όταν τα είπαμε. Δυστυχώς υπάρχουν άνθρωποι οι οποιοι είναι πιο ευαισθητοί επομένως θα πρέπει να πρόσεξουμε πως τους μιλάμε και πως θα πούμε κάτι ακόμα κι αν ξέρουμε οτι μπορεί να τους στεναχωρήσει.  Δεν λέω να μιλάμε όλη την ώρα γλυκά, αλλα δεν χρειάζεται να είμαστε ή να δείχνουμε τόσο σκληροί απέναντι στους άλλους. Ακόμα κι αν μας μιλήσουν με άσχημο τρόπο, δεν άξιζει να μπείς και εσύ σε μια τέτοια διαδικασία και να μιλήσεις όπως κάνει το άτομο εκείνο. Γιατί μετα βγαίνεις απο έσενα, πας πολύ μακρία απο τον άνθρωπο που θέλεις να είσαι.  Μετά έρχεται και η συνήθεια. Συνηθίζεις να μιλάς άσχημα και να προσβάλεις τον άλλον, είτε απο τα λόγια σου, είτε απο τις πράξεις σου, είτε ακόμα και απο το βλέμμα σου. Πολύ σημαντικό θα έλεγα, τον τρόπο που κοιτάς τον άλλον, λεεί πολλά.  Γι' αυτο πρέπει όλ...

χαρά μου, Χαρά μου

 Τι είναι η ζωή; Τι είναι η αγάπη;  Ποιος άνθρωπος θεωρείται ελεύθερος; Αυτήν την περίοδο διαβάζω το βιβλίο «χαρά μου, Χαρά μου» του Κώστα Λοής, ένα καταπληκτικό βιβλίο και με έχει συγκινήσει αρκετά. Με έβαλε σε σκέψεις όπως «δες εσύ τι θες απο την ζωή και σταμάτα να βρίσκεις τρόπους να αποδεικνύεις στους άλλους οτι μπορείς να κάνεις κάτι.» Αντιλήφθηκα, καθώς και η συνείδηση μου ξέρει πολύ καλά πως ζει μια ψεύτικη ζωή και εκλιπαρεί να ζήσει.  Ζητώ την αλήθεια και απο την άλλη της κλείνω τα μάτια. Απο την μια γελώ και απο την άλλη ξεσπώ σε κλάματα θέλοντας τόσο να αλλάξω.  ''Ώρες ώρες θέλω να πάρω ένα καραβάκι να εξαφανιστώ στα νερά της δικιάς Του θάλασσας.''                                                                                          ...