Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Εμπιστονύση



 Πολλές φορές η ζωή παεί διαφορετικά απο ότι εμείς είχαμε σχεδιάσει, απο οτι εμείς σκεφτήκαμε και είχαμε στο πλάνο μας. Βλέπουμε τους άλλους να περνάνε καλά, να μην τους συμβαίνει άσχημα γεγονότα, αντίθετα με εμάς. 

Πιστέυουμε πως αυτό το δράμα θα διαρκέσει για πάντα. Πως ποτέ δεν θα χαρούμε και θα απολάυσουμε την ζωή και να πετύχουμε τους στόχους μας.

Αυτό που θα πρότεινα εγώ είναι να πιστέψουμε στο σχέδιο που έχει ο Θέος για εμάς. Το ξέρω πως είναι αρκέτα δύσκολο, και γω δυσκολέυομαι και παλέυω με αυτό, αλλά δεν θα σταματήσω να πιστεύω πως τα σχέδια του Θεού για μένα είναι καλύτερα απο αυτά που εγώ φαντάζομαι για τον εαυτό μου.

Ότι δεν πραγματοποιήθηκε και έφυγε απο την ζωή σου, ήταν για να φύγει. Πρέπει απλώς να ανοίξεις την πόρτα γι αυτα που είναι να έρθουν. Αλλιώς δεν θα έρθουν ποτέ και θα μείνεις απλώς με την μίζερια και την αδικία στην καρδία. 

Προσπάθησε να δεις την ζωή διαφορετικά, και την δικία σου ζωή. Δες τα χρώματα που σου έδωσε ο Θέος σε εσένα και σταμάτα τα κοιτάς των άλλων. Όλοι είμαστε διαφορετικοί και ήρθαμε για να πραγματοποιήσουμε διαφορετικά πράγματα, όνειρα, στόχους. Δεν γίνονται όλοι γιατροί ούτε όλοι μουσικοί. 

Δες και ανακάληψε το δικό σου χάρισμα. Δες τι σου ταιρίαζει εσένα. Επιστήμη ή τέχνη. Μπορεις βεβαίως και να τα συνδυάσεις. Μπορείς πχ να σπουδάζεις φυσικός και το χόμπι σου να είναι η ζωγραφική. Αλλά μπόρει επίσης να είσαι επαγγελματίας πίανου και να έχεις χόμπι σου την αστροφυσική. 

Δημιούργησε τον έαυτο σου και ευχαρήστησε τον Θεό για σένα και τους άλλους, γιατί σε όλους έδωσε πανέμορφα χαρίσματα, κανέναν δεν αδίκησε.










Φιλία Αγγελική❤️

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

my new name - blog!!!

The Poet Silence         Γεία σας φίλοι μου, αποφάσισα να δώσω ένα νέο όνομα στο blog μου, καθώς οι ιδέες στο μυαλό μου δεν σταματάνε. Στο προφίλ στο instagram άρχισα να δημοσιεύω κάποια από τα ποιήματα μου, μαζί με εικόνες από pinterest. Γενικά η ποίηση είναι κυριολεκτικά η ζωή μου, άρχισα να γραφώ από τα δέκα μου και συνεχίζω (18 χρονών χαχχα μεγαλώνουμε).  Θα ήθελα πολύ στο μέλλον να εκδώσω κάποια από αυτά καθώς και να γράψω και ένα βιβλίο. θα ήθελα πολύ να μοιραστώ κάτι δικό μου έστω και σε λιγοστούς ανθρώπους που θα ενδιαφερθούν για το έργο μου.     Με αγάπη Αγγελική   

Μην γίνεσαι η αίτια στην λύπη κάποιου

  Πόλλες φόρες χωρίς να το θέλουμε γινόμαστε η αιτία στην στεναχώρια κάποιου γνωστού μας, ακόμα και κάποιου ξένου, απο καποια λόγια τα όποια δεν ενοούσαμε ή δεν προσέξαμε αρκετά καλά όταν τα είπαμε. Δυστυχώς υπάρχουν άνθρωποι οι οποιοι είναι πιο ευαισθητοί επομένως θα πρέπει να πρόσεξουμε πως τους μιλάμε και πως θα πούμε κάτι ακόμα κι αν ξέρουμε οτι μπορεί να τους στεναχωρήσει.  Δεν λέω να μιλάμε όλη την ώρα γλυκά, αλλα δεν χρειάζεται να είμαστε ή να δείχνουμε τόσο σκληροί απέναντι στους άλλους. Ακόμα κι αν μας μιλήσουν με άσχημο τρόπο, δεν άξιζει να μπείς και εσύ σε μια τέτοια διαδικασία και να μιλήσεις όπως κάνει το άτομο εκείνο. Γιατί μετα βγαίνεις απο έσενα, πας πολύ μακρία απο τον άνθρωπο που θέλεις να είσαι.  Μετά έρχεται και η συνήθεια. Συνηθίζεις να μιλάς άσχημα και να προσβάλεις τον άλλον, είτε απο τα λόγια σου, είτε απο τις πράξεις σου, είτε ακόμα και απο το βλέμμα σου. Πολύ σημαντικό θα έλεγα, τον τρόπο που κοιτάς τον άλλον, λεεί πολλά.  Γι' αυτο πρέπει όλ...

Η ζωή σε ένα χτισμένο θέατρο

  Είναι μία το βράδυ και βλέπω την ταινία {{A Week Away}} του 2011, μια χριστιανική ταινία, φαίνεται καλή. Και με έβαλε σε σκέψεις... Σκέφτηκα πως ο καθένας μας έχει διαφορετικά χαρίσματα τα οποία του δόθηκαν από τον Θεό, και δεν πρέπει ποτέ να μειώνουμε τον εαυτό μας, γιατί είναι σαν να κατηγορούμε τον Θεό πως δεν μας έκανε αρκετά καλούς. Πολλές φορές έχω νιώσει πως δεν είμαι αρκετά καλή, πως δεν είμαι αρκετή. Πάντα προσπερνούσα τα δικά μου χαρίσματα και προσπαθούσα να μοιάσω στους άλλους, να γινώ καλή σε αυτό που κάνουν, στο χάρισμα που έδωσε ο Θεός γι' αυτούς. Έτσι με άφηνα πίσω, άφηνα το δικό μου μονοπάτι για να αποδείξω οτί αξίζω. Άφηνα τον εαυτό μου σε σημείο να μην ξέρω ποια είμαι.  Δεν ξέρω πόσο θα διαρκέσει αυτο. Νιώθω πως παίζω σε ένα θέατρο, σε ένα πανέμορφο θέατρο, με πολλούς θεατές κάτω στις καρέκλες να κλαίνε, να γελάνε, να χειροκροτούν και να σιωπούν. Μα εγώ δεν είμαι η πρωταγωνιστρία, μονάχα μια κοπέλα πίσω απο την σκήνη η οποία σκέφτεται να μπει μέσα, μέσα στη...